پسرانم آراد و نیکان

دیروز صبح به همراه خاله سعیده و عمو یوسف آرادی رو بردیم سرزمین عجایب. تو کل مسیر که به من چسبیده بود و دستم رو ول نمیکرد و میگفت مامان تو هم بامن بیایا و هر چقدر من تکرار میکردم باشه آرادی بازم اصرار میکرد نمیدونم چه ترسیه که تو وجودش نشسته. وقتی هم وارد قسمت بازی ها شدیم انگار ترس چند برابر شد و از اون طرف هم یکی از اون عروسکای گنده رو دید و دیگه حسابی ترسیده بود و وقتی بقلش کردم از شدت ترس داشت میلرزید. هر چقدر هم که میگفتم مامان میخوای بریم خونه میگفت نه میخوام بازی کنم. اینقدر دور زدیم تا به یه قطار بازی رسیدیم و انگاری داشت راضی میشد که سوار بشه و گفت مامان پس تو هم بیا باشه. تا اینکه با یه آقا پسری دوست شد و هر دوتا باهم رفتن...

سلام و درود بعد از کلی تاخیر رسیدیم و عرض کنم خدمت دوستان گلم که این روزا جای همتون خالی حسابی درگیر اسباب کشی و جابجایی منزل و تمام مدت مشغول بشور و بساب و ببند و باز کن و بچین بودیم و یک زحمت حسابی به پدر و مادر عزیزم و خواهران عزیزتر از جانم هم دادیم.   تقریبا دو هفته پیش شروع کردیم به جمع  کردن وسایل و با هزاران تلاش کلید رو از فروشنده محترم گرفتیم و وسایل آشپزخونه رو بردیم و جابجا کردیم. ولی اصل موضوع مربوط میشه به جمعه هفته ی قبل که قرار شده بود کل خونه رو تحویل بدیم. طی تمهیدات قبلی به اتفاق همسر جان و پدر عزیز تر از جانم که چیزی به جز دردسر و زحمت براش ندارم و محسن برادر همسرجان و علی و امیر و ...